Η Νεμέα, το λιοντάρι και ο άθλος του Ηρακλή: Ένα Ντανταϊστικό παράδοξο
- Digital Nautilus
- 23 Νοε 2024
- διαβάστηκε 3 λεπτά
Έγινε ενημέρωση: 2 Σεπ 2025
Η Νεμέα δεν ήταν, δεν είναι και δε θα είναι ποτέ εκεί, και όταν λέμε «Νεμέα», εννοούμε ό,τι δεν έχει όνομα, ό,τι δεν είναι και ό,τι ποτέ δε θα υπάρξει. Η Νεμέα ήταν μια σκιά που θα μπορούσε να μιλήσει αν ήθελε, αλλά δεν ήθελε και δε μπορούσε.
Ο Ηρακλής, λοιπόν, ήταν εκεί, ήταν αλλού, αλλά τελικά δεν ήταν κάπου. Ο Ηρακλής δεν περπατούσε προς τα εκεί, βρισκόταν σε μία κατάσταση συνεχούς οβιδιακής μεταμόρφωσης, σαν το νερό που περνά μέσα από την τρύπα της βελόνας. Το σώμα του στέκονταν σε ένα σύγχρονο οικιακό μαγειρείο, αλλά τα χέρια του είχαν ήδη βγει από την τηλεόραση και μίλαγαν με το λιοντάρι. Κάποιος του είχε πει ότι έπρεπε να σκοτώσει ένα λιοντάρι, αλλά ο Ηρακλής δεν ήταν σίγουρος για το τι σήμαινε «λιοντάρι».
Και ήταν εκεί, το φοβερό και ακατονόμαστο λιοντάρι της Νεμέας. Αλλά το λιοντάρι δεν είχε ακριβώς τη μορφή που θα περίμενε κανείς. Ήταν τόσο αφανές όσο και ορατό, και φαινόταν σαν ένα μικρό ρολόι που διέπλεε τις παράλληλες χωροχρονικές διαστάσεις αλλά του έλειπαν τα δευτερόλεπτα. Έβγαζε ήχους, αλλά οι ήχοι ήταν αόρατοι. Ο Ηρακλής, απλώς, άκουσε τον εαυτό του να γελάει με την ίδια την ιδέα του λιονταριού.
Το λιοντάρι είχε κόκκινα μαλλιά, αλλά αυτά δεν ήταν φυσικά μαλλιά. Ήταν μεταμφιεσμένες υπερχορδές που κατάπιναν ολόκληρα τυριά από την άλλη πλευρά του σύμπαντος. Τα μάτια του ήταν και αυτά ρολόγια από τυρί που καθρεφτίζονταν στον ορίζοντα χωρίς να υπάρχει όμως ορίζοντας. Κάθε φορά που ο Ηρακλής κοίταζε το λιοντάρι, ένιωθε ότι τα χέρια του μεγάλωναν και μίκραιναν με τον ίδιο ρυθμό που αναστενάζει ο άνεμος όταν φυσάει και δεν υπάρχει πρόβλεψη από τους ειδικούς.
«Είσαι το λιοντάρι της Νεμέας; Μπορώ να σε σκοτώσω;», ρώτησε ο Ηρακλής με έναν τόνο που έμοιαζε περισσότερο με την προώθηση μιας τηλεφωνικής διαφημιστικής προσφοράς.
Το λιοντάρι τού απάντησε με ένα γελαστό ήχο. Και η απάντηση ήταν ναι και όχι, ταυτόχρονα, και το λιοντάρι του είπε ότι: «δεν υπάρχει θρόισμα κινδύνου, υπάρχει μόνο ο παλμός του φωτός που περνά μέσα από τις σκέψεις της πεταλούδας».
Ο Ηρακλής, αντιμέτωπος με τη δύναμη του παραλόγου, αποφάσισε ότι έπρεπε να πάει μπροστά στο χρόνο και να προετοιμαστεί για την αποστολή, αλλά το μόνο που είχε μαζί του ήταν ένα τυλιγμένο αλουμινόχαρτο και μια πεταλούδα που δραπέτευσε από το παράθυρο. Δεν είχε καμία σημασία, επειδή όπως και να είχε, η μάχη ήταν αναπόφευκτη.
Ο Ηρακλής πλησίασε το λιοντάρι και με την αίσθηση της απώλειας χρόνου, αγκάλιασε το λιοντάρι με τον τρόπο που αγκαλιάζει κάποιος έναν καθρέφτη που του λέει ψέματα. Το λιοντάρι, αν και άγριο και οργισμένο, δεν αντέδρασε καθόλου. Κάποιος είχε αποφασίσει ότι δεν υπήρχε ο άθλος, και τελικά, ο Ηρακλής ήταν ο νικητής. Όχι επειδή είχε σκοτώσει το λιοντάρι, αλλά επειδή το είχε καταστήσει αόρατο μέσω του αφανούς όπλου του: της πλήρους συνειδητότητας.
«Δεν το σκότωσα», είπε με στεντόρεια φωνή ο Ηρακλής, πετώντας το αλουμινόχαρτο στο πάτωμα, το οποίο, για κάποιο λόγο, πήρε τη μορφή ενός πολύχρωμου βραστήρα και άρχισε να χορεύει γύρω από το λιοντάρι, το οποίο τελικά έγινε εμφανώς αόρατο.
Ο Ηρακλής γύρισε το κεφάλι και είπε: «Αν το κοιτάξουμε από τη σωστή πλευρά, το λιοντάρι έχει ήδη νικηθεί. Το αλουμινόχαρτο είναι ο πραγματικός ήρωας.»
Το λιοντάρι πεθαίνει. Ή μήπως όχι;
Και τότε, με έναν τρόπο που δεν μπορεί να εξηγηθεί, το λιοντάρι, ή μάλλον το είδωλο του λιονταριού, άρχισε να αναστενάζει και να διαλύεται στον αέρα, αφήνοντας πίσω του ένα έντονο αίσθημα απώλειας, αλλά ταυτόχρονα και ευφορίας. Στο τέλος, ο Ηρακλής έφυγε χωρίς να έχει σκοτώσει τίποτα και χωρίς να έχει πετύχει τίποτα.
Και ποιος ήταν ο νικητής; Ο Ηρακλής; Το λιοντάρι; Το αλουμινόχαρτο; Ο βραστήρας; Ή όλοι τους, που ποτέ δεν υπήρξαν και ποτέ δε θα υπάρξουν;
Η Νεμέα ίσως δεν υπήρξε ποτέ. Και αυτή ήταν η μεγαλύτερη νίκη όλων.
Το τέλος; Ή μήπως... μια νέα αρχή;
Η ιστορία του Ηρακλή και του λιονταριού της Νεμέας μάλλον τελείωσε. Αλλά στην πραγματικότητα, είχε μόλις αρχίσει, ή μήπως ποτέ δεν υπήρξε;
Εδώ τελειώνει άραγε, ή μήπως... τώρα ξεκινάει;
«Εμπνευσμένο από την αρχαία ελληνική μυθολογία για τους άθλους του Ηρακλή»
Σχόλια